پیش از خرید نرم‌افزار BIM، اطلاعات موردنیاز پروژه را تعریف کنید

بسیاری از برنامه‌های BIM با خرید نرم‌افزار، تعیین یک هدف مدل‌سازی و درخواست جزئیات بیشتر آغاز می‌شوند. نتیجه ممکن است فایل‌هایی چشمگیر باشد، اما لزوماً تصمیم‌های پروژه را بهتر نمی‌کند. ISO 19650، BIM را مدیریت اطلاعات در سراسر چرخه عمر دارایی می‌داند؛ اطلاعات باید مبادله، ثبت، نسخه‌بندی، سازمان‌دهی و در زمان مناسب در دسترس قرار گیرد تا افراد با ابهام کمتری تصمیم بگیرند. [1]

برای کارفرما، پیمانکار یا مشاور ایرانی، نخستین پرسش باید عملیاتی باشد: این اطلاعات قرار است از کدام تصمیم پشتیبانی کند؟ مدل هماهنگی می‌تواند پیش از بتن‌ریزی به تأیید بازشو کمک کند. مجموعه مقادیر می‌تواند مبنای صورت‌وضعیت باشد و سابقه تجهیزات در راه‌اندازی و نگهداری استفاده شود. اگر تصمیم، مسئول، موعد و معیار پذیرش روشن نباشد، جزئیات بیشتر مدل غالباً فقط مسئولیت بیشتری ایجاد می‌کند.

هر تصمیم مهم را به یک الزام اطلاعاتی کوتاه تبدیل کنید: هدف، فیلدهای لازم، تهیه‌کننده، بازبین، قالب تحویل، موعد و آزمون پذیرش را بنویسید. راهنمای UK BIM Framework، تعریف روشن و ارزش‌محور الزامات در ابتدای پروژه را از عوامل اصلی مدیریت مؤثر اطلاعات می‌داند. این انضباط مانع از آن می‌شود که کارفرما «مدل کامل BIM» بخواهد، بدون آنکه کامل‌بودن را تعریف کرده باشد. [6]

الزامات باید متناسب با مقیاس پروژه باشند. یک پایلوت مسکونی می‌تواند با هماهنگی معماری، سازه و تأسیسات؛ اطلاعات تأییدشده فضاها و بازشوها؛ مقادیر چند بسته کاری با ارزش بالا؛ و سوابق تجهیزات قابل نگهداری آغاز شود. نام‌های فارسی، واحدها، تاریخ شمسی و میلادی در صورت نیاز، کد اسناد و وضعیت‌های قراردادی را صریح ثبت کنید. بومی‌سازی باید بخشی از قاعده داده باشد، نه اصلاح دستی در زمان تحویل.

بارگذاری فایل را معادل تحویل ندانید. در هر تبادل، نام‌گذاری، ویرایش، وضعیت، نویسنده، ویژگی‌های الزامی، هماهنگی هندسی و تناسب با کاربرد اعلام‌شده را بررسی کنید. ISO 19650-4 بر فرایند و معیارهای تصمیم‌گیری هنگام تبادل اطلاعات تمرکز دارد تا مدل اطلاعات پروژه یا دارایی از کیفیت قابل اتکا برخوردار باشد. [2]

یک دروازه مفید، نتیجه‌ای روشن و یک مسئول مشخص دارد. «بارگذاری شد» وضعیت مناسبی نیست؛ «پذیرفته برای هماهنگی»، «پذیرفته برای اجرا» یا «رد شد؛ مقدار مقاومت حریق ناقص است» وضعیت‌های قابل اقدام‌اند. کنترل‌های عینی را خودکار کنید، اما بررسی صحت فنی را به متخصص بسپارید. هدف کوتاه‌کردن حلقه بازخورد است، نه حذف قضاوت مهندسی.

محیط داده مشترک پیش از آنکه خرید فناوری باشد، یک روش کار است. محل نگهداری اطلاعات در حال تولید، شیوه اشتراک برای هماهنگی، فرایند تبدیل اطلاعات به مدرک قراردادی منتشرشده و روش بایگانی را تعریف کنید. همه تیم‌ها باید تعریف یکسانی از وضعیت‌ها داشته باشند و سابقه بازبینی و تأیید حفظ شود. [1]

دسترسی باید بر پایه نیاز و مسئولیت باشد. نقشه‌های حساس، سامانه‌های امنیتی، داده‌های شخصی، نرخ‌های تجاری و سوابق کارگاه به سطح دسترسی یکسان نیاز ندارند. ISO 19650-5 رویکرد امنیت‌محور به اطلاعات حساس را مطرح می‌کند؛ هنگام تعریف گروه‌های دسترسی، خروجی‌ها، پشتیبان‌گیری و اشتراک بیرونی این نگاه را اعمال کنید. [3]

فایل بومی نرم‌افزار مفید است، اما کارفرما باید قالب‌های پایدار تبادل و تحویل را نیز تعیین کند. IFC یک استاندارد بین‌المللی باز برای تبادل داده BIM میان نرم‌افزارهای مورد استفاده فعالان ساخت و مدیریت تأسیسات است. فرایند دقیق خروجی و ورود را زود آزمایش کنید؛ الزام IFC که فقط در هفته آخر کنترل شود، راهبرد تعامل‌پذیری نیست. [5]

همین اصل درباره برنامه زمان‌بندی، فهرست مسائل، تصاویر، گواهی‌ها و اطلاعات تجهیزات نیز صادق است. سابقه نهایی دارایی باید بدون بازسازی محیط نرم‌افزاری تیم پروژه قابل فهم باشد. اطلاعات ایمنی و بهداشت را نیز آگاهانه وارد کنید؛ ISO 19650-6 به اطلاعات ساختاریافته و مشارکتی ایمنی در چرخه عمر پروژه و دارایی می‌پردازد. [4]

یک پروژه فعال، یک حامی پاسخ‌گو و دو یا سه تصمیمی را انتخاب کنید که اطلاعات ضعیف در آن‌ها اکنون باعث دوباره‌کاری یا تأخیر قابل اندازه‌گیری می‌شود. دامنه نخست را برای یادگیری کوچک نگه دارید. پایلوت باید جریان اطلاعاتی تکرارپذیر را اثبات کند، نه همه قابلیت‌های یک پلتفرم را نمایش دهد.

کارت امتیاز BIM می‌تواند کوچک باشد: زمان چرخه تأیید، نرخ پذیرش در بار نخست، مسائل هماهنگی کشف‌شده پیش از اجرا، درخواست‌های اطلاعات ناشی از مدارک ناقص یا متعارض، انحراف مقدار در بسته‌های منتخب و کامل‌بودن سوابق تحویل. حجم مدل، تعداد آبجکت یا تعداد کاربران پلتفرم، معیار فعالیت‌اند و نتیجه پروژه را اثبات نمی‌کنند.

ترتیب عملی روشن است: تصمیم را تعریف کنید، حداقل اطلاعات را مشخص کنید، مسئولیت را بسپارید، تبادل را بیازمایید، سابقه قابل ممیزی را نگه دارید و نتیجه را اندازه بگیرید. نرم‌افزار مهم است، اما جای آن در میانه این زنجیره است، نه ابتدای آن.